Geriatrisch onderzoek

Samenwerking essentieel

"Er is een kritische massa aan individuele researchers nodig om verder te komen met het onderzoek naar veroudering." Luigi Ferrucci was daarom heel gelukkig dat hij in 2007 fulltime kon gaan werken bij het National Institute of Aging, een van de 27 onderdelen van het prestigieuze National Institute of Health in de Verenigde Staten. "Nog belangrijker dan het geld dat hier voor onderzoek beschikbaar is, vond ik dat hier in het instituut heel veel mensen aan veroudering werken, ze beslaan het hele scala van gen, cel, fysiologie naar gedrag. Het is een eminente staf."

Competitie of coöperatie
In 2009 zijn al bijna 60 wetenschappelijke publicaties verschenen waarvan Ferrucci co-auteur is. Hoe lukte dat hem? "Ik werk nauw samen met auteurs uit twaalf tot veertien landen. Je moet netwerken om verder te komen. Mijn kracht ligt in het initiëren van samenwerking, daarbij is het bemoedigen van collega's mijn beste eigenschap. Communiceren met mensen is werkelijk belangrijk. Het succes van wetenschap hangt ervan af en er is geen risico besloten in competitie."

De vraag aan Ferrucci is hoe hij dat binnen zijn werkopdracht voor elkaar krijgt. "Wij werken intramuraal, niet op subsidies of giften, dus ik kan gratis adviezen geven. Als je wilt dat er iets gedaan wordt, dan moet je mensen de credits geven die ze verdienen, want competitie belemmert de voortgang van de wetenschap. Ik vecht dus nooit voor een betere positie bij de vermelding van auteurs en wil mensen niet het gevoel geven dat ik iets van ze steel. Anderen vechten er wel om omdat we door onze bazen en subsidiegevers worden geëvalueerd op de positie die je inneemt in het rijtje auteurs. Maar wetenschap wordt in groepen gedaan, het kan niet meer door individuen gebeuren. De regels voor een carrière binnen de wetenschap zijn dus toe aan verandering. Mensen beginnen daarover te praten, maar er is nog een lange weg te gaan."

Financiering is rem op voortgang
"Subsidies zijn in principe goed, alleen word je gevraagd om heel specifieke vragen op te stellen, en dat is kunstmatig. Want wanneer je naar één enkele ziekte kijkt, verlies je de individuele patiënt. En wanneer je details van een ziekte onderzoekt, verlies je zicht op het grote geheel. Het gevolg is dat het onmogelijk is om gegevens uit dit soort onderzoek toepassen op patiënten. Als je iets aan onderzoeken bent dat groter is dan een molecuul, is het onwaarschijnlijk dat je op die manier succesvol bent.

Bij kinderen en volwassenen lukt het op die manier nog wel, want bij hen gaat het om ziekten. Die kun je herkennen. De vooruitgang in de behandeling en preventie van ziekten is groot geweest. Maar proberen de gevonden regels toe te passen op het verouderingsveld werkt niet. Bij ouderen heb je een meer globale, meer holistische kijk nodig. Als er nu iemand van 90 op het spreekuur komt, in goede gezondheid, en die vraagt hoe hij zo gezond kan blijven, dan weten we het niet. Want we hebben in de wetenschap gefocust op ziekte. Tot nu toe zag een arts een zo'n patiënt per jaar, maar de wachtkamers komen er vol mee te zitten.

Niemand weet het antwoord. Wat we weten bijvoorbeeld wel weten is dat het stoppen met roken goed is voor mensen van 70. Maar of die regels voor de echt ouderen veranderen, dat weten we niet. Ouderen hebben geen symptomen. Ze merken alleen op een gegeven moment dat het niet meer zo goed is als het was. De prestatie zakt in. Dus het soort ziekte verschuift."

Vergoedingen en zorg
"Voor een goede zorg voor ouderen zijn de huidige vergoedingen onvoldoende. Voor het stellen van diagnoses, bijvoorbeeld met een MRI, is meer geld gekomen, maar voor het zorgvuldig praten met een patient en het evalueren van een probleem is minder geld. En dit kost tijd van de arts, plus er is vaardigheid nodig, en je moet de symptomen kennen. Wij maken de diagnose met onze hersenen, en besluiten met onze hersenen hoe te behandelen. Dat is kostbare software die tien of meer jaar heeft gekost om te ontwikkelen. En de prijs voor zo'n soort diagnose is hoger dan wat er nu als vergoeding tegenover staat. Zolang we deze houding tegenkomen, zal de gezondheid van ouderen niet zo snel verbeteren."

Hoe ziet de ideale dokter voor ouderen eruit?
"Die is gefascineerd door de complexiteit van de problematiek van ouderen. Een geriater moet erg goed zijn in interne geneeskunde, maar dat is lang niet genoeg. Zij moeten ook de ziekten begrijpen en integreren met de behoeften van de persoon. Bovendien moeten ze erg goede communicatieve vaardigheden hebben. En ze moeten werkelijk gepassioneerd zijn, want veel patiënten zullen overlijden, daar moet je tegen kunnen. En ten slotte, ze moeten nieuwsgierig zijn naar de resultaten van wetenschappelijk onderzoek, want wat we nu weten is maar een glimp van wat we zullen kunnen doen."

"Mijn moeder was teleurgesteld toen ik geen neurochirurg wilde worden, maar nadat ze mee is geweest naar een presentatie vertelde ze me dat dit beroep belangrijker en meer complex is."

 

Go to top