Scientific Program 2008

Obesity: new insights and challenges

Rachel Batterham (Londen) lichtte het samenspel van hormonen toe. Opmerkelijke is de timing van het hongerhormoon GH-reline dat een piek kent die niet afhankelijk is van de toestand van de spijsvertering, maar van de verwachting wanneer de volgende maaltijd komt. Vlak voordat de persoon verwacht dat een maaltijd komt, piekt de GH-reline. Batterham besteedde dan ook niet alleen aandacht aan het maagdarmkanaal, maar ook aan de werking van de hersenen. Zo blijkt het hormoon PYY, het peptide YY3-36 dat door de darm wordt afgescheiden, niet alleen te werken in homeostatische centra van de hersenen maar ook in beloningscentra. Eigenlijk wel logisch, want "if you don't eat, you die".

Michael Jensen (Minnesota) liet zien dat de vetdepots onder de huid en in de buik zich anders gedragen. Het buikvet produceert bijvoorbeeld meer FFA.

Nick Finer (Cambridge) gaf een overzicht van de resultaten van de medicijnen orlistat, sibutramine en rimonabant. Mensen vallen er meer op af dan op placebo, maar een dieet en extra lichaams-beweging blijven nodig. Een studie met rimonabant liet zien dat de kilo's er weer bij komen nadat de proefpersonen ermee stopten. Welke patiënten met welk medicijn het beste geholpen zijn, is nog niet bekend.

Jari Torgerson (chirurg, Stockholm) besprak de ervaringen in Zweden met bariatrie, maagbandje en maagbypass. Zijn onderzoeksgroep heeft de resultaten vergeleken van maar liefst ruim 2000 ernstig obese patiënten die bariatrie ondergingen, met ruim 2000 patiënten die de conventionele behandeling kregen. De mortaliteit van de operatiepatiënten was rondom de operatie wat hoger, maar na zes jaar trad een verschil op in het voordeel van de bariatriepatiënten. Verrassend genoeg zat de winst behalve in minder sterfte aan hart- en vaatziekten, ook in het aantal kankergevallen. Tevens was de incidentie van kanker lager (173 bij conventioneel, 126 personen bij chirurgie).

Go to top